Vol verwachting klopt ons Ajax hart.

//  Vol verwachting klopt ons Ajax hart.

  Vol verwachting klopt ons Ajax hart.

Ieder jaar weer worden de verwachtingen uitgesproken door de volgers. Soms het realisme voorbij, maar vaak onderbouwd met argumenten waarom iets wél of juist níét haalbaar is. Bij het miljoenenbedrijf Ajax is het niet veel anders. Er dient een begroting op tafel te komen gebaseerd op verwachtingen, maar ook op speculaties. Het wel of niet bereiken van de Champions League speelt daar een grote rol in, evenals de veel gebezigde term “Overwinteren in Europa.”

Hiermee zijn direct de twee belangrijkste doelstellingen uitgesproken: Kampioen worden én de poulefase van de Europa League zien te overleven. Daarnaast is er nog het bekertoernooi, de snelste weg naar Europa voor vele clubs. Echter ziet men dat in Amsterdam anders. Twee jaar op rij zagen de Mokummers de titel naar een ander gaan en dat steekt voor de club met de hoogste begroting van Nederland. Alleen al vanwege dat feit mag er een landstitel geëist worden door de kritische achterban. Maar bij successen op welk vlak ook hangt het zwaard van Damocles boven de hoofden van de vereniging. Zo is het ieder jaar maar weer de vraag wie er aan de aftrap van het volgende seizoen staan en wie er van die groep nog over is per 1 september als de transferperiode achter de rug is. Daar heeft de Nederlandse competitie nu eenmaal mee te maken. Het fungeert vooral als opleidingsinstituut voor de grotere competities, die over grotere budgetten beschikken. Niet tegen te concurreren op financieel gebied en daar komt ook geen einde aan voorlopig…

 

Concurrentie is gezond, maar in dit geval een oneerlijke strijd. Ondanks de dikke zwarte cijfers is er een salarisplafond ingebouwd en dat is volledig terecht. Dat heeft ook te maken met het niveau waarop men acteert. De Nederlandse eredivisie is nu eenmaal niet de sterkste competitie en daar past ook enige bescheidenheid bij. Maar een kampioenschap zou toch moeten kunnen. Op de sociale media zijn de discussies niet van de lucht over wat er allemaal bijgehaald dient te worden en waar de selectie nog tekort schiet. Het goedkope winkelen over de grens lijkt dan ook voorbij. Allemaal het gevolg van het Bosman-arrest van 1998, waarin werd bepaald dat een speler na de duur van het contract geen loonslaaf meer is van de club, maar recht heeft op vrij woon-werk verkeer. Heel nobel, maar clubs met een jeugdopleiding zien hun talenten steeds eerder vertrekken. Ik zou dan ook maar wat graag de 8+3 regel weer terug willen hebben. Acht spelers uit het land van herkomst van de club aangevuld met maximaal drie buitenlanders. Pas dan hebben de buitenlanders een meerwaarde en men beloont de clubs met een goede jeugdopleiding met deze regel. Nu zijn de buitenlanders goedwillende goedkopere arbeidskrachten, die niet altijd een toegevoegde waarde meer hebben voor de club en minder zwaar op de begroting drukken qua salaris en secundaire arbeidsvoorwaarden. Maar goed, dat is uit het verleden en zal niet meer terugkomen…

Ajax beschikt over een goede jeugdopleiding en streeft ernaar zijn talenten te belonen met een plaats in het eerste elftal. De “kinderen” van de club worden ineens de mannen. Zo zou het moeten zijn, maar of dat op langere termijn haalbaar en houdbaar is kun je over discussiëren. Het getuigt in ieder geval van een visie, die titels moet gaan opleveren. Daar is echter ook veel geluk bij nodig in een lange reeks van wedstrijden. De weg naar een titel zit vol hobbels en (val)kuilen. Om deze hindernissen te omzeilen is stabiliteit nodig en het liefst op een langere termijn. De voetbalsport is een opportunistisch wereldje en leeft vooral in de waan van de dag en het moment. Dat moment is bijna aangebroken. Ik heb er zin in!

Foto Ajax.nl

2017-08-07T16:48:06+00:00 7 augustus 2017|